Voldoet klassieke coaching of therapie nog bij stress, angst of burn-out?

Het valt me op dat mensen die bij mij terechtkomen vaak opgelucht zijn.

Ze voelen zich eindelijk gehoord, zonder eindeloos te moeten uitleggen wat er allemaal misloopt. Vooral zonder opnieuw het gevoel te hebben dat ze zichzelf moeten analyseren.

Velen hebben al een hele weg afgelegd: therapie, coaching, yoga, wellness, boeken, podcasts… en toch blijft hetzelfde gevoel terugkomen:

“Ik blijf ter plaatse trappelen.”

Net daardoor zijn velen therapie- of coachingsmoe geworden,  ze willen hulp, maar ze zoeken een andere vorm van begeleiding.

Het is ongelooflijk hoeveel mensen moe, angstig, overprikkeld en zelfs uitgeput zijn.

Sommigen zitten niet ver meer van een burn-out, of zitten er middenin zonder het zelf te beseffen. Vaak weet iemand diep vanbinnen wel waar de stress vandaan komt, maar ontbreekt het aan de juiste inzichten. Aan eindelijk de vinger op de wonde kunnen leggen.

En dat is frustrerend.

Niemand heeft behoefte om te blijven hangen in zelfanalyse. Want hoe harder je probeert jezelf te begrijpen, hoe vermoeiender het soms wordt om nog méér te praten, méér te analyseren of nóg dieper te graven.

Daardoor blijven veel mensen hangen in dezelfde neerwaartse spiraal.

Vragen als 'waarom blijf ik op de verkeerde mannen vallen?' of 'waarom voel ik me nooit echt gezien?' of ‘ ben ik echt gedoemd om alleen te zijn?’ blijven maar ronddraaien. En dat put uit.

Veel mensen verlangen eigenlijk niet naar nóg meer theorie over zichzelf. Ze willen iemand die naast hen staat.

Iemand die meevoelt, meedenkt en als een spiegel helpt zichtbaar maken wat ze diep vanbinnen vaak al voelen.

Een spiegel die een spiegel durft te zijn.

En net dat is wat mensen in mijn praktijk in Lochristi waarderen: mijn to the point aanpak, waarbij ik naast hen sta, de angel eruit haal en nieuw perspectief bied.

Herken jij je hierin? Lees ook: Praten helpt niet meer